Biblioteka

Rodzaje ścian zewnętrznych - zalety i wady

Dodano: 18 sierpnia 2011

Ściany zewnętrzne decydują o trwałości oraz izolacyjności cieplnej i akustycznej budynku. Bardzo ważne jest także to, w jakim stopniu ściany magazynują ciepło, czyli ich akumulacyjność. Jakie są zalety i wad poszczególnych rodzajów ścian?

Rodzaje ścian zewnętrznych - zalety i wady
Spis treści
Ściany jednowarstwowe
Ściany dwuwarstwowe
Ściany trójwarstwowe
Izolacyjność termiczna a rodzaj ściany
Zdolność ścian do akumulacji ciepła
Paroprzepuszczalność ścian
Izolacyjność akustyczna ścian
Wytrzymałość ścian i ochrona przed uszkodzeniami
Szybkość i łatwość budowania ścian
Koszt wykonania ściany jednowarstwowej
Koszt wykonania ściany dwuwarstwowej
Koszt wykonania ściany trójwarstwowej
Pokaż wszystko

Ściany jednowarstwowe

Ściany zewnętrze bez ocieplenia są wznoszone bez dodatkowej warstwy termoizolacyjnej. Można natomiast wymurować je z elementów złożonych z więcej niż jednego materiału, np. z bloczków keramzytobetonowych z przekładkami polistyrenowymi czy pustaków wypełnionych perlitem. Najczęściej jednak ściany jednowarstwowe wznosi się z betonu komórkowego lub ceramiki poryzowanej i aby spełniały one minimalne wymagania pod względem izolacyjności cieplnej, muszą być dość grube: 40-50 cm.

Ponieważ w ścianach jednowarstwowych warstwa konstrukcyjna (nośna) pełni równocześnie funkcję izolacji cieplnej, powstają pewne trudności. Materiały o dobrej izolacyjności cieplnej mają zwykle niewielką wytrzymałość mechaniczną. Charakterystyka ścian jednowarstwowych to zawsze efekt kompromisu pomiędzy tymi cechami.

Ściany jednowarstwowe muruje się, wykorzystując tzw. zaprawę ciepłochronną, o zdecydowanie wyższej niż zwykła izolacyjności cieplnej (ale droższej) - albo też z użyciem zaprawy klejowej, murując na bardzo cienkie spoiny. Drugi sposób wymaga jednak użycia elementów ściennych o niewielkiej tolerancji wymiarów, a te są droższe od standardowych.

Ściany dwuwarstwowe

Ciepłe i mocne - tak można nazwać ściany o dwuwarstwowej budowie. Są to:

  • warstwa konstrukcyjna ściany,
  • warstwa termoizolacyjna ściany - ze styropianu, wełny mineralnej lub innego materiału ociepleniowego.

Płyta jednowarstwowa fot. Wienerberger

Ze względu na tę dodatkową warstwę - odpowiedzialną za izolowanie ściany - warstwę konstrukcyjną można wykonać z dowolnego materiału, spełniającego jedynie wymagania wytrzymałościowe, bo jej izolacyjność termiczna nie ma tu praktycznie znaczenia. Z kolei na warstwę izolacji termicznej, która w takich ścianach nie przenosi obciążeń mechanicznych, można wybrać materiał o niskiej wytrzymałości, za to o bardzo dobrych parametrach izolacyjnych.

W efekcie ściana dwuwarstwowa może być cieńsza niż jednowarstwowa o takiej samej izolacyjności. Elementy warstwy nośnej muruje się na zwykłej zaprawie cementowo-wapiennej. Nie warto używać do tego zaprawy ciepłochronnej, bo w znikomym stopniu poprawiłaby ona izolacyjność ściany, za to znacznie zwiększyła jej koszt.

Ściany dwuwarstwowe ociepla się:

  • metodę lekką mokrą - do warstwy nośnej mocuje się płyty ze styropianu lub twardej wełny mineralnej, wykorzystując klej i kołki. Zewnętrzną powierzchnię ściany najczęściej wykańcza się, nakładając tynk cienkowarstwowy na siatce z włókna szklanego.
  • metodę lekką suchą - do ściany konstrukcyjnej mocuje się ruszt drewniany (rzadziej metalowy), którego pola wypełnia się wełną mineralną (może być bardziej miękka niż w poprzednim wariancie). Następnie powstałą konstrukcję osłania się paroprzepuszczalną folią wiatroizolacyjną, a do rusztu mocuje oblicówkę najczęściej wykonaną z desek lub tzw. siding z tworzywa sztucznego.

Ściany trójwarstwowe

Cechy, którymi można scharakteryzować ściany trójwarstwowe to mocne, ciepłe i zabezpieczone. Za każdą z tych właściwości odpowiada inna warstwa. Wewnętrzna - nośna ściana wygląda tu podobnie jak ta w ścianach dwuwarstwowych, z tą różnicą, że połączona jest ona specjalnymi kotwami ze ścianą osłonową - zewnętrzną warstwą, która wymaga oparcia na fundamencie. Między tymi warstwami umieszczona jest trzecia warstwa - ociepleniowa z wełny mineralnej lub styropianu.

Ściana osłonowa jest narażona na przemarzanie, dlatego musi być wykonana z materiałów o dużej mrozoodporności. Często wybiera się te niewymagające tynkowania, np. cegłę silikatową lub klinkierową, ale warstwa osłonowa bywa też murowana np. z pustaków ceramicznych i pokrywana tynkiem.

W ścianach ocieplonych wełną mineralną pozostawia się szczelinę wentylacyjną (z otworami u dołu i u góry ściany) pomiędzy warstwą ocieplenia a ścianką osłonową. Pozwala ona na usunięcie ewentualnej wilgoci zgromadzonej w warstwie wełny. Ściany ocieplone styropianem zwykle buduje się bez szczeliny wentylacyjnej, gdyż w odróżnieniu od wełny styropian ma niewielką nasiąkliwość.

Ciepłochronność ścian zewnętrznych to cecha, do której większość inwestorów przywiązuję ogromną wagę. Nie zawsze jednak podjęte decyzje dają efekt zgodny z oczekiwaniami. Zatem, jak racjonalnie zaprojektować ściany zewnętrzne, aby pozyskać z nich optymalne korzyści.