Biblioteka

Ściany do remontu

Dodano: 01 grudnia 2011

Remont ścian wewnętrznych to nie tylko odmalowanie. Czasem trzeba zeskrobywać stare farby albo tapety, wyrównywać powierzchnię gładzią gipsową, naprawiać tynk albo skuć stary i tynkować ściany od nowa.

Ściany do remontu
Spis treści
Ocena stanu ścian
Drobne naprawy
Tynki gipsowe
Tynki cementowo-wapienne
Tynki z płyt gipsowo-kartonowych
Przed malowaniem
Malowanie ścian
Pokaż wszystko

Ocena stanu ścian

Przed odnowieniem ścian należy ocenić tynk, czy nie jest uszkodzony i nierówny. Nierówności tynku ocenia się, przykładając do ścian w kilku miejscach pod różnym kątem dwumetrową łatę. Tynk nie wymaga wyrównywania, jeżeli nierówności nie przekraczają 2 milimetrów.

Spoistość tynku sprawdza się przez zarysowanie powierzchni, np. monetą: jeśli podłoże się wykruszy i pozostanie głęboki ślad, tynk trzeba wzmocnić emulsją gruntującą, ale jeśli chcemy położyć płytki, trzeba go skuć i położyć nowy.

Przyczepność tynku kontroluje się przez lekkie opukiwanie młotkiem. Głuchy odgłos świadczy o tym, że tynk nie trzyma się podłoża: należy go wtedy usunąć i miejsca po usunięciu otynkować od nowa.

Drobne naprawy

Drobne pęknięcia i ubytki w tynkach gipsowych lub ścianach przeznaczonych do naciągnięcia gładzią uzupełnia się gipsową masą szpachlową. Miejsca ubytków i pęknięć należy oczyścić, odpylić, jeśli trzeba - odtłuścić i w zależności od instrukcji na opakowaniu produktu wygładzającego - zwilżyć lub osuszyć. Gips nakłada się warstwami, pamiętając, aby kolejną nałożyć po wyschnięciu poprzedniej. Ubytki na ścianach pokrytych tynkiem tradycyjnym, czyli cementowo-wapiennym, lepiej uzupełnić masą szpachlową.

Tynki gipsowe

Tynki wewnętrzne nakłada się maszynowo (za pomocą agregatu) lub ręcznie.

Obecnie najpopularniejsze, bo są łatwe do układania i szybko wysychają (od 7 do 14 dni). Tynk gipsowy nadaje się na podłoża mineralne, czyli ściany z cegły ceramicznej, wapienno-piaskowej, z betonu zwykłego i komórkowego i z płyt wiórowo-cementowych. Nie jest polecany do ścian drewnianych. Jeśli ściany mają większe nierówności, to tynk gipsowy nie nadaje się, ponieważ jest nakładany zbyt cienką warstwą (15 mm), aby mógł je pokryć.

Nie zaleca się również układania tynku gipsowego w pomieszczeniach z wilgotnością powietrzna powyżej 70% (np. w pralniach), ponieważ straciłby swoją wytrzymałość.

Chłonne podłoża (np. z betonu komórkowego) trzeba przed tynkowaniem zagruntować, a pozostałe - oczyścić i lekko zwilżyć wodą. Tynk można nanosić ręcznie lub agregatem. Powierzchnię wyrównuje się łatą, a gdy tynk trochę podeschnie - pacą stalową, po czym znów zwilża wodą i wygładza pacą gąbczastą.

Tynki cementowo-wapienne

Używa się ich powszechnie jako podkładów grubości 2-3 cm pod gładź gipsową.

Tynk cementowo-wapienny nakłada się bezpośrednio na podłoża mineralne - przedtem oczyszczone i zagruntowane. Gotowe tynki z worka nakłada się obecnie jednowarstwowo. Aby tynk cementowo-wapienny wysechł, trzeba dobrze wietrzyć pomieszczenia.

Tynki z płyt gipsowo-kartonowych

Zamiast naprawiać stare zniszczone tynki, można odnowić pomieszczenie przez ułożenie tzw. suchego tynku z płyt gipsowo-kartonowych, które już po kilku dniach można malować lub tapetować. Płytami łatwiej można również osłonić nierówności ścian, a także zamaskować kanały instalacyjne, np. w łazience.

Tynki specjalne

Tynki ozdobne. Można je stosować na podłoża betonowe, tynki cementowe i cementowo-wapienne - także malowane farbą olejną - pod warunkiem że się nie łuszczy i nie odchodzi; taką pomalowaną powierzchnię wystarczy zmatowić i przemyć. Tynki ozdobne maskują nierówności i uszkodzenia powierzchni.

Stiuki. Rodzaj gładkich tynków ozdobnych, którym przez odpowiednią technikę barwienia i zacierania nadaje się wygląd kamienia naturalnego, najczęściej marmuru. Nakłada się je na otynkowane powierzchnie. Jest to drogi sposób wykańczania, stosowany na pojedyncze ściany lub detale.

Do suchych pomieszczeń używa się płyt białych, a do mokrych - takich jak kuchnia czy łazienka - płyt zielonych, które mają zwiększoną odporność na podwyższoną wilgotność powietrza. Jeśli ściany są równe, suchy tynk przykleja się na placki z gipsowej zaprawy klejowej nakładane na spód płyt, po czym dociska się je do ściany.

Wykańczanie spoin w systemach gipsowo-kartonowych: a) spoinę wypełnia się masą szpachlową, b) przykleja się taśmę papierową szorstką stroną do ściany i nadmiar masy zbiera szpachelką, c) po wyschnięciu warstwy z wklejoną taśmą papierową nakłada się kolejne warstwy masy szpachlowej, d) nadmiar materiału szlifuje się papierem ściernym o drobnej ziarnistości.

Jeśli ściany nie są równe, przykleja się do nich pasy szerokości ok. 5 cm w odstępach co 60 cm. Dla uzyskania równej płaszczyzny stosuje się w różnych miejscach odpowiednio cieńszą lub grubszą warstwę zaprawy klejowej lub przykleja w większych zagłębieniach dodatkowe pasy. Po dociśnięciu płyty do pasów, jej spoiny pokrywa się siatką zbrojącą lub papierową taśmą i szpachluje, a po wyschnięciu - szlifuje na gładko.