Biblioteka

Wybór odpowiedniej technologii wznoszenia ścian

Dodano: 16 stycznia 2012

Rodzaj technologii wznoszenia ścian zewnętrznych domu rzutuje na pracochłonność robót i rodzaj sprzętu, jaki trzeba zastosować. Materiały, z których wznosimy przegrody, mają natomiast wpływ na ich właściwości.

Wybór odpowiedniej technologii wznoszenia ścian
Spis treści
Ściany murowane
Ściany typu sandwich
Ściany z prefabrykatów
Szkieletowe ściany
Ściany z bali
Pokaż wszystko

Oczywiste jest, że ściany muszą być wytrzymałe na duże obciążenia, ale oprócz tego powinny zapewniać dobrą izolacyjność cieplną i korzystny mikroklimat wewnątrz pomieszczeń oraz chronić przed hałasem.

Materiały o jednorodnej strukturze mają wszystkie właściwości, które powinny cechować materiały ścienne, ale pod żadnym względem nie są szczególnie dobre, wszak niektóre własności wzajemnie się wykluczają.

Rys. 1. Nadproże ściany jednowarstwowej z betonu komórkowego.

Przykładowo, wysoka ciepłochronność jest w sprzeczności z dużą wytrzymałością na ściskanie czy dobrą izolacyjnością akustyczną. Z tego względu wznoszone są ściany warstwowe - dwu- lub trójwarstwowe - połączone ze sobą warstwy o różnych właściwościach gwarantują korzystne parametry ściany.

Strukturę warstwową można uzyskać, nakładając kolejno poszczególne warstwy na konstrukcję nośną ściany lub poprzez wznoszenie ściany typu sandwich - z elementów, które w swoim przekroju mają warstwy o różnych właściwościach.

Ściany murowane

Podstawową cechą ścian zewnętrznych jest ciepłochronność. Odpowiednie materiały ścienne umożliwiają uzyskanie współczynnika przenikania ciepła U poniżej 0,30 W/(m²·K) w ścianach jedno-, dwu- i trójwarstwowych. Natomiast znaczące zmniejszenie przenikalności cieplnej wymaga zastosowania materiałów termoizolacyjnych o odpowiedniej grubości.

Rys. 2. Izolacja wieńca ściany jednowarstwowej
z ceramiki poryzowanej.

Oczywiście docieplenie ściany jednowarstwowej względnie dobrej ciepłochronności przekształca ją w ścianę dwuwarstwową, przy czym 1 cm ocieplenia zastępuje 4-5 cm grubości ciepłochronnego materiału ściennego, nie ma więc sensu poszerzać warstwy konstrukcyjnej, jeśli będziemy ją ocieplać.

Jednowarstwowe

Do budowy ścian jednowarstwowych stosuje się materiały ścienne o wysokiej izolacyjności cieplnej - lekkie odmiany betonu komórkowego lub ceramikę poryzowaną. Możliwa do uzyskania ciepłochronność przy ekonomicznie i technicznie uzasadnionej grubości ściany osiąga wartość ok. 0,25 W/(m²·K).

Ten rodzaj ścian zewnętrznych wymaga dużej staranności wykonania oraz zastosowania specjalnych elementów chroniących przed powstawaniem mostków cieplnych. Na ścianach nośnych spoczywają elementy konstrukcyjne - wytrzymałe żelbetowe nadproża i wieńce stropowe.

W przypadku budowy ściany jednorodnej w miejscach ich przebiegu musi być ułożona dodatkowa izolacja cieplna osłonięta od zewnątrz materiałem o podobnych właściwościach co reszta ściany (rys. 1 i 2). Niekiedy można zastosować nadproża systemowe, ale mają one ograniczoną rozpiętość i są dość drogie.

Ściana dwuwarstwowa.

Dwuwarstwowe

Ściany dwuwarstwowe to najczęstszy rodzaj ścian zewnętrznych. Prostota ich wykonania nie stwarza możliwości popełnienia poważniejszych błędów. Możliwe jest zastosowanie dowolnych materiałów na ścianę nośną, dzięki czemu można dobrać je pod kątem ceny, zdolności akumulowania ciepła czy tłumienia hałasu.

Ściana trójwarstwowa wykonana metodą dwuetapową.

Budowę ścian dwuwarstwowych można rozłożyć w czasie - ocieplenie można wykonać, gdy dom ma już dach, okna, a nawet wykończone wnętrze. Ponadto jednakowa grubość izolacji cieplnej na całej powierzchni zapobiega powstawaniu mostków cieplnych.

Jednak w technologii dwuwarstwowej nie można w sposób nieograniczony zwiększać grubości ocieplenia ze względu na ryzyko pękania i odspajania się od podłoża tynku. Jako bezpieczną grubość ocieplenia w technologii BSO przyjmuje się 15 cm, co przy typowych materiałach na warstwę konstrukcyjną pozwala uzyskać przenikalność cieplną 0,20- 0,25 W/(m²·K).

Trójwarstwowe

Rys. 3. Kotwienie ściany trójwarstwowej wykonanej metodą dwuetapową.

Na taki rodzaj ścian inwestorzy decydują się głównie wtedy, gdy zależy im na ceglanej elewacji domu, wysokiej ciepłochronności i izolacyjności akustycznej. Warstwę konstrukcyjną, podobnie jak w ścianach dwuwarstwowych, można wykonać z dowolnych materiałów ściennych.

W ścianach trójwarstwowych teoretycznie bez ograniczeń można powiększać grubość termoizolacji, ale wymaga to odpowiedniego poszerzenia fundamentu, dlatego w praktyce grubość ocieplenia nie przekracza 20 cm. Jako materiał ociepleniowy stosowany jest głównie styropian, rzadziej wełna mineralna (własności ciepłochronne obu tych materiałów są podobne).

Rys. 4. Nadproże ścianki elewacyjnej w ścianie trójwarstwowej.

Wznoszenie ścian trójwarstwowych można przeprowadzić jednoetapowo - układając jednocześnie warstwę nośną, ocieplenie i elewację. Metodę tę stosuje się przy ociepleniu styropianem elewacji przeznaczonej pod tynk. Kotwy łączące ścianę elewacyjną z konstrukcyjną umieszcza się w spoinach poziomych: 4 szt./1 m², z zagęszczeniem wokół okien i w narożnikach.

W przypadku metody dwuetapowej, do ściany nośnej mocuje się kotwami z talerzykami dociskowymi płyty z wełny mineralnej (rys. 3), a następnie muruje warstwę elewacyjną. Między ociepleniem a elewacją powinna pozostać przestrzeń wentylacyjna (ok. 3 cm), a w dolnej warstwie cegieł muszą być umieszczone puszki z otworami, które umożliwią cyrkulację powietrza i odprowadzanie wilgoci.

Wykonanie nadproży wymaga ułożenia zbrojenia w spoinach w przynajmniej 2 warstwach cegieł oraz zastosowania strzemion utrzymujących pierwszy rząd cegieł nadproża (rys. 4).