Biblioteka

Remont ścian wewnętrznych - wykańczanie odnowionych ścian

Dodano: 08 grudnia 2014

Zanim przystąpimy do remontu ścian wewnętrznych powinniśmy się zastanowić, jakimi materiałami wykończyć odnowione ściany. Podpowiadamy, jak przystąpić do tynkowania, tapetowania, malowania i mocowania okładzin ściennych oraz glazury.

Remont ścian wewnętrznych - wykańczanie odnowionych ścian

Tynkowanie

Na odtworzenie tradycyjnego (cementowo-wapiennego) tynku decydujemy się głównie wtedy, gdy powierzchnia do otynkowania jest stosunkowo niewielka, lub powinien on być odporny na zawilgocenie, np. w łazienkach.

Tynkowanie dużych powierzchni wprowadza wilgoć do domu i wymaga dość długiego czasu - pozwalającego na wyschnięcie i prowadzenie dalszych prac. Przed nałożeniem tynku, na powierzchni ściany warto utworzyć warstwę kontaktową ze specjalnej emulsji lub przynajmniej zagruntować podłoże. Ściany wewnętrzne z reguły mają niską wilgotność i podczas tynkowania (zwłaszcza ścian z ceramiki lub betonu komórkowego), mocno odciągają wodę z zaprawy, co utrudnia jej prawidłowe wiązanie.

Przy małych powierzchniach tynkowania, przygotowanie zaprawy we własnym zakresie to zbędny trud. Lepiej kupić gotowe, suche mieszanki w workach, które po rozrobieniu wodą są gotowe do użycia. Możemy użyć zaprawy cementowo-wapiennej lub gipsowej, a wybór materiału zależy głównie od miejsca jego nakładania i ostatecznego wykończenia powierzchni.

Na tynk cementowo-wapienny decydujemy się wtedy, gdy w pomieszczeniu panuje wilgoć (łazienki, pralnie), bądź ściany są narażone na uszkodzenia mechaniczne (piwnica, pomieszczenie gospodarcze, warsztat). Do innych wnętrz najlepiej nadaje się tynk gipsowy, łatwiejszy do nakładania i charakteryzujący się większą gładkością powierzchni oraz krótszym czasem schnięcia.

Stopień wygładzenia tynku, zarówno cementowo-wapiennego, jak i gipsowego, zależy od planowanego wykończenia powierzchni. Tynki przeznaczone do malowania lub tapetowania zacierane są na gładko, natomiast pod płytki - na ostro, by zwiększyć przyczepność kleju. Przy zacieraniu tynku gipsowego nie można dopuścić do zeszkliwienia powierzchni (błyszczy się), utrudnia bowiem odparowanie wilgoci z głębszych warstw. Ponadto zmniejszona chłonność uniemożliwia równomierne nałożenie farby.

Przyklejanie płyt g-k zamiast nowego tynku

Zamiast tynkować surową ścianę po skuciu starego tynku, możemy przykleić do niej płyty gipsowo-kartonowe.

Na prostych ścianach, na spód płyty nakłada się placki z gipsowej zaprawy klejowej i dociska do podłoża.

W przypadku ścian, które wymagają dużej korekty pionu lub są bardzo nierówne, płyty mocuje się dwuetapowo. Najpierw, w 60 cm odstępach, przyklejane są pasy płyty o szerokości ok. 5 cm. Regulując grubość zaprawy klejowej, lub ewentualnie przyklejając dodatkowe paski w miejscach wgłębień, można uzyskać równą płaszczyznę ściany. Następnie zaprawę klejową nakłada się na pasy (pacą zębatą) i dociska do nich płyty. Spoiny pokrywa się siatką zbrojącą i szpachluje, a po wyschnięciu szlifuje na gładko.

W pokojach możemy używać płyt zwykłych (białych), natomiast w łazience, kuchni przykleja się płyty wodoodporne (zielone). Jeśli przy okazji renowacji ścian zmieniamy także instalację elektryczną, telefoniczną czy antenową, przewody możemy schować pod płytami g-k, mocując je do tynku plackami zaprawy lub obejmami.

Aby uniknąć uciążliwego skuwania zniszczonego tynku, możemy zamocować do niego płyty gipsowo-kartonowe. Mocuje się je do starego podłoża, klejąc punktowo lub przykręcając do stelaża. Pierwsza metoda polega na wywierceniu (otwornicą z nasypem widiowym) siatki otworów w warstwie tynku o średnicy 6-7 cm. Głębokość otworów powinna być równa grubości tynku. Rozmieszcza się je co ok. 30 cm w pionie i 60 cm w poziomie. Po usunięciu rdzenia tynku, otwór gruntujemy i wypełniamy gipsową zaprawą klejową tak, aby wystawała poza płaszczyznę ściany. Po dociśnięciu płyty i stwardnieniu kleju, możemy je jeszcze dodatkowo przytwierdzić do ściany kołkami do szybkiego montażu, osadzanymi w miejscach, gdzie były placki kleju.

Przykrycie popękanego tynku płytami gipsowo-kartonowymi

Przykrycie popękanego tynku płytami gipsowo-kartonowymi

Jeśli w remontowanej ścianie chcemy ukryć rury instalacji wodno-kanalizacyjnej, najwygodniej będzie postawić drugą "ślepą" ścianę, pokrytą płytami mocowanymi do stelaża. Do jego budowy można użyć listew drewnianych o grubości przynajmniej 2 cm, przykręcanych do ściany kołkami rozporowymi, lub wykorzystać profile systemowe do ścianek szkieletowych (stalowe lub aluminiowe). Używając ich stworzymy konstrukcję mocowaną do ściany, lub postawimy niezależną ściankę zamocowaną do sufitu i podłogi.

W obu wariantach rozstaw pionowy słupków powinien wynosić 60 cm, a płyty powinny być przykręcane wkrętami samonawiercającymi co 20 cm.

Jeśli pod płytami mają przebiegać instalacje, to profile odsuwa się od ściany na uchwytach elastycznych, albo wykorzystuje wycięcia w profilach słupkowych. W łazience za taką ścianką można ukryć również stelaż do zamocowania sedesu podwieszanego czy umywalki

Jeśli pod płytami mają przebiegać instalacje, to profile odsuwa się od ściany na uchwytach elastycznych, albo wykorzystuje wycięcia w profilach słupkowych. W łazience za taką ścianką można ukryć również stelaż do zamocowania sedesu podwieszanego czy umywalki (fot. Dekoral)

Gdy ściana wymaga wyciszenia lub ocieplenia, bo np. sąsiaduje z garażem, to pod płytami układa się warstwę wełny mineralnej o grubości dostosowanej do grubości stelaża - najczęściej 4-6 cm.

Wyrównanie powierzchni ścian

Aby uzyskać gładką, przygotowaną do malowania, powierzchnię surowego tynku cementowo-wapiennego lub gipsowego, nakłada się gładź gipsową.

Nie należy jej używać do wyrównywania powierzchni, których odchylenia od płaszczyzny przekraczają 5 mm. W takich miejscach najpierw nakłada się gipsową masę szpachlową, a następnie na całą powierzchnię naciąga gładź.

W przypadku gdy gładź chcemy nałożyć na starą powłokę malarską, musimy sprawdzić, czy farba mocno trzyma się podłoża.

Spękania i złuszczenia należy koniecznie usunąć. Natomiast powłoki mocno trzymające się podłoża, przed nałożeniem gładzi gipsowej - przetrzeć gruboziarnistym papierem ściernym, dokładnie odkurzyć i zagruntować. W wypadku ścian malowanych farbami emulsyjnymi, lepiej nakładać gładź polimerową. Wysycha ona dłużej, ale lepiej przylega do podłoża. Dostępna jest w postaci masy gotowej do użycia bez konieczności mieszania z wodą.

Malowanie

Ściany i sufity w remontowanych pomieszczeniach najczęściej odnawia się, malując na dowolny kolor. Przed malowaniem konieczna jest naprawa drobnych uszkodzeń tynku i przygotowanie powierzchni. Ściany malowane dotychczas 2–3-krotnie farbami emulsyjnymi wystarczy dokładnie odkurzyć i umyć wodą z dodatkiem detergentów. Jeśli są na nich brudne plamy, trzeba je zamalować odpowiednią do tego celu farbą izolującą, a miejsca ze śladami zawilgoceń i zagrzybień przygotować zgodnie z opisem w pierwszej części artykułu.

Równie pracochłonne będzie przygotowanie ściany wielokrotnie malowanej, na której powłoka malarska słabo trzyma się podłoża. Konieczne będzie jej zeskrobanie, co przeważnie skutkuje uszkodzeniem powierzchni i koniecznością jej wyrównania.

Do malowania warto dobrze się przygotować i skompletować niezbędne narzędzia: drabinę, wałki, pędzle

Do malowania warto dobrze się przygotować i skompletować niezbędne narzędzia: drabinę, wałki, pędzle (fot. Krause)

W razie wątpliwości co do przylegania starej farby do ściany, można przeprowadzić test - 15 min. po pomalowaniu fragmentu ściany farbą, przejeżdżamy po niej suchym wałkiem malarskim. Jeżeli farba brudzi wałek, ale nie nawija się na niego, to przyczepność starej powłoki jest wystarczająca, jeśli odchodzi od ściany i nawija na wałek - trzeba ją zeskrobać.

Dobór koloru, na jaki pomalujemy ściany to kwestia gustu. Obecnie można zamówić dowolny odcień z oferowanej palety, gdyż na życzenie klienta farby przygotowywane są w mieszalnikach w sklepie. Oprócz barwy musimy też wybrać rodzaj farby.

Optymalnym rozwiązaniem w większości przypadków są farby akrylowe lub lateksowe, które można stosować we wszystkich pomieszczeniach.

Tapetowanie

Tapetowanie zaczyna się od góry, przyklejając kolejne bryty posmarowane wcześniej klejem

Tapetowanie zaczyna się od góry, przyklejając kolejne bryty posmarowane wcześniej klejem (fot. Praktiker)

Remont to dobry moment, by ścianę, w kolorze, który nam się znudził, przykryć nową kolorową tapetą. Pamiętać jedynie trzeba o tym, że powierzchnie przeznaczone do tapetowania powinny być równe, gdyż wszelkie wgłębienia i wybrzuszenia zwiększają powierzchnię krycia, a ponieważ tapeta nie jest rozciągliwa, na stykach mogą pojawić się szpary (ponadto nierówności te będą widoczne).

Mniej istotna jest gładkość powierzchni, jednak nie może być ona zbyt szorstka - zwłaszcza przy cienkich tapetach mogą być widoczne ziarna podłoża. Podobnie jak przy malowaniu, istotna jest tu przyczepność do podłoża warstw pokrywających tynk. Słabo przylegające stare powłoki farb trzeba zeskrobać, a powierzchnię wyrównać i zagruntować. Gdy farba mocno trzyma się podłoża, ścianę przeciera się papierem ściernym i gruntuje roztworem kleju do tapet.

Ze względu na sposób układania i wykończenia powierzchni, do wyboru mamy dwie grupy tapet: ozdobne i do malowania (raufaza i włókno szklane). Pierwsza grupa obejmuje bogatą gamę wzorniczą tapet papierowych, gładkich i tłoczonych oraz winylowych i tekstylnych, gotowych do użytkowania po przyklejeniu do ściany.

Raufaza składa się z dwóch lub trzech warstw papieru, pomiędzy którymi znajdują się wiórki drewna, tapety z włókna szklanego natomiast ze splotu włókien szklanych. Oba rodzaje tapet pełnią funkcję dekoracyjnego tynku, nadają ścianie strukturę i zwiększają jej odporność na uszkodzenia. Układane są w podobny sposób jak papierowe, a ich powierzchnię maluje się farbą akrylową lub lateksową.

Mocowanie okładzin ściennych

Remont mocno zniszczonych ścian można znacznie uprościć, jeśli zdecydujemy się na zamontowanie okładzin ściennych, np. z paneli czy kształtek imitujących kamień lub drewno. W tym przypadku stan podłoża nie jest aż tak bardzo istotny. Trzeba jedynie zadbać o to, aby nie pyliło. Miejsca po wykruszonym tynku należy zagruntować.

Montaż paneli ściennych polega na przykręceniu do muru drewnianych listew w rozstawie 40-50 cm i przymocowaniu do nich paneli za pomocą klamerek. W narożach, pod sufitem oraz przy podłodze mocuje się listwy wykończeniowe.

Okładziny imitujące drewno lub kamień przykleja się do podłoża za pomocą odpowiedniego kleju, zaczynając montaż od dołu ściany.

Przyklejanie nowej glazury

W remontowanych pomieszczeniach ściany przeznaczone pod takie wykończenie mogą mieć różne pokrycie - stare płytki, farbę emulsyjną lub olejną, płyty gipsowo-kartonowe lub tynk cementowo-wapienny. Przy użyciu nowoczesnych klejów do płytek ceramicznych w zasadzie można je przyklejać na każde nośne podłoże. Warunkiem jest jedynie jego stabilność i przyczepność do ściany.

W praktyce trzeba jednak w niektórych przypadkach usunąć stare powłoki, jeśli mamy wątpliwości co do ich wytrzymałości, lub ścianę wyrównać. Nie zawsze musimy skuwać wszystkie warstwy aż do muru. Często wystarczy jedynie wykonanie (szlifierką kątową) siatki nacięć, np. na lamperii, aby zapewnić wystarczającą przyczepność dla kleju. W wypadku takich powierzchni, powinniśmy używać klejów elastycznych, nakładanych w dwóch etapach - najpierw jako warstwę wyrównującą naniesioną na ścianę, a następnie jako klejącą - nakładaną na płytki.

Przyklejanie płytek ceramicznych na ścianę. Nakładanie izolacji podpłytkowej
Przyklejanie płytek ceramicznych na ścianę. Mocowanie płytek
Przyklejanie płytek ceramicznych na ścianę. Spoinowanie

Przyklejanie płytek ceramicznych na ścianę. Nakładanie izolacji podpłytkowej, mocowanie płytek, spoinowanie (fot. Baumit)

Cezary Jankowski