Biblioteka

Systemy uszczelniania i renowacji budynku

Dodano: 30 sierpnia 2011

Aby ustrzec się przed problemem wilgoci w strukturze zewnętrznej budynku, należy wybrać odpowiedni system jego uszczelnienia. Przed podjęciem decyzji warto poznać źródła kłopotliwych zawilgoceń oraz stosowane rodzaje izolacji. A co w przypadku, gdy mur jest już osłabiony przez wilgoć, a skutki zawilgocenia widać gołym okien?

Systemy uszczelniania i renowacji budynku
Spis treści
Źródła zawilgocenia
Przypadek 1 - izolacja typu lekkiego
Przypadek 2 - izolacja typu średniego
Przypadek 3 - izolacje typu ciężkiego
Drenaż
Osuszanie murów
Pokaż wszystko

Źródła zawilgocenia

  • Woda zawarta w gruncie otaczającym budynek. Może pochodzić bezpośrednio z opadów atmosferycznych (tzw. woda zawieszona) lub w wyniku posadowienia domu poniżej lustra wody gruntowej. W budynkach podpiwniczonych może powodować zawilgocenie ścian piwnicy lub wnikanie do niej wody. Jako zabezpieczenie układa się izolacje pionowe ścian podziemia oraz izolacje podpodłogowe tworzące ciągłą przeponę hydroizolacyjną.

    W warunkach występowania parcia hydrostatycznego wody dodatkowo układany jest drenaż opaskowy. Istotne jest również poprawne działanie systemu odwodnienia dachu (rynny, rury spustowe).
  • Wilgoć podciągana kapilarnie - podciąganie tego rodzaju występuje we wszystkich materiałach nasiąkających wodą. Cząsteczki wody zawarte np. w wilgotnym gruncie migrują mikrokanalikami (kapilarami) w kierunku obszarów, gdzie występuje mniejsze nasycenie wodą. W efekcie woda z gruntu może przenikać poprzez fundamenty do wyższych partii domu. Wysokość podciągania kapilarnego wody w konstrukcjach murowych może dochodzić nawet do 3 m.

    Dodatkowe niebezpieczeństwo stanowi fakt, że woda gruntowa zawiera szkodliwe zanieczyszczenia (kwasy organiczne, roztwory soli, zasad), które mogą działać niszcząco na konstrukcję budynku. Zabezpieczeniem przed podciąganiem kapilarnym jest ułożenie poziomej izolacji na ścianach fundamentowych nad poziomem terenu.
  • Kondensacja pary wodnej w przegrodach budowlanych spowodowana dyfuzją (przenikaniem) - przenikanie pary wodnej z pomieszczeń o większej wilgotności do pomieszczeń o mniejszej wilgotności na zasadzie różnicy ciśnień. O możliwości kondensacji pary wodnej w przegrodzie decyduje opór dyfuzyjny jej poszczególnych warstw.

    Kondensacja nie wystąpi jeśli przy określonej wilgotności powietrza nie zostanie ono schłodzone poniżej pewnej temperatury określanej jako punkt rosy. Zabezpieczeniem jest odpowiedni dobór materiałów w poszczególnych warstwach przegrody lub ułożenie izolacji paroszczelnej.

Izolacja pozioma zapobiega kapilarnemu podciąganiu wilgoci z gruntu lub dolnych, zawilgoconych już (na przykład wskutek uszkodzenia niżej położonych warstw izolacji poziomej) partii ścian do części leżących wyżej. Izolację poziomą układa się na różnych poziomach zależnie od tego czy dom jest podpiwniczony czy niepodpiwniczony. W domach niepodpiwniczonych izolację poziomą układa się tylko nad poziomem gruntu na wszystkich ścianach stykających się z ziemią (również wewnętrznych).

Izolację poziomą umieszcza się również pod całą powierzchnią podłogi na gruncie i musi tworzyć ona ciągłą warstwę z izolacją umieszczoną w ścianach. W domach podpiwniczonych izolację poziomą kładzie się przynajmniej na dwóch poziomach - ław fundamentowych (łączy się ją z izolacją podpodłogową w piwnicy) oraz ponad poziomem terenu.

W przypadkach, gdy cokół narażony jest na zawilgocenie wodą opadową, dodatkowo umieszcza się ją na wysokości podłogi parteru. Izolacje poziome wykonuje się z dwóch lub trzech warstw papy lub folii o szerokości ściany, które skleja się lepikiem asfaltowym.

Izolacja pionowa zapobiega przenikaniu wilgoci (izolacja przeciwwilgociowa) lub wody (izolacja przeciwwodna) z gruntu; układa się ją po stronie zewnętrznej ściany fundamentowej oraz łączy z izolacją poziomą. Układana jest jedynie w domach podpiwniczonych.

Przypadek 1 - izolacja typu lekkiego

Jeżeli budynek jest posadowiony na gruntach przepuszczalnych (żwir, piasek), przy jednocześnie niskim poziomie wód gruntowych, następuje szybkie odprowadzenie wody opadowej i nie istnieje zagrożenie działaniem wody pod ciśnieniem. Stosuje się wówczas izolację typu lekkiego - powłokę ochronną, nałożoną na odpowiednio zagruntowane podłoże, wyprowadzoną 30-50 cm ponad poziom terenu.

Izolacja typu lekkiego i średniego.

Powłokę ochronną wykonuje się:

  • z kilku warstw powłok bitumicznych nakładanych na zimno lub na gorąco lepików asfaltowych, emulsji asfaltowych, dyspersji asfaltowo-gumowych lub mas bitumiczno-polimerowych. Powłoki takie mają stosunkowo niewielką odporność na uszkodzenia i przy zasypywaniu wykopów, grunt należy narzucać ostrożnie i zagęszczać cienkimi warstwami;
  • ze szczelnego tynku lub uszczelniających wypraw powłokowych. Jeżeli istnieje możliwość krótkotrwałego działania wody zawieszonej pod ciśnieniem, izolację tego typu można stosować tylko pod warunkiem wykonania skutecznego drenażu zapewniającego odprowadzenie wód opadowych.

Przypadek 2 - izolacja typu średniego

Jeżeli budynek jest posadowiony na gruntach słaboprzepuszczalnych (glina, ił) przy niskim poziomie wód gruntowych, w związku z czym istnieje możliwość krótkotrwałego występowania w gruncie wody zawieszonej pod ciśnieniem, wykonuje się izolację typu średniego:

  • z dwóch warstw papy lub folii sklejonych lepikami i pokrytych powłoką ochronną,
  • z dwóch warstw masy bitumiczno-polimerowej; w pierwszą warstwę wtapia się tkaninę zbrojącą z włókna szklanego powlekanego tworzywem sztucznym,
  • w postaci wanny z betonu szczelnego.

Izolację wyprowadza się na wysokość około 50 cm powyżej poziomu, do którego jej zastosowanie jest konieczne ze względu na poziom wody zawieszonej. Dopiero wyżej można ułożyć izolację jak w przypadku 1. Przy możliwości długotrwałego działania wody zawieszonej pod ciśnieniem izolację tego typu można stosować tylko pod warunkiem wykonania skutecznego drenażu.

Przypadek 3 - izolacje typu ciężkiego

Izolacja typu ciężkiego.

Jeżeli występuje wysoki poziom wód gruntowych lub możliwość długotrwałego działania wody zawieszonej pod ciśnieniem, wykonuje się izolację typu ciężkiego:

  • w postaci wanny wodoszczelnej, którą uzyskuje się przez wylanie płyty fundamentowej łącznie ze ścianami fundamentowymi oraz ułożenie od zewnątrz (pod płytą fundamentową i po zewnętrznej stronie ścian) izolacji z trzech warstw papy lub folii,
  • w postaci wanny wewnętrznej z betonu szczelnego,
  • z dwóch warstw masy bitumiczno-polimerowej z wtopioną siatką zbrojącą.

Izolację wyprowadza się na wysokość około 50 cm powyżej najwyższego spodziewanego poziomu wody gruntowej (a najlepiej ponad powierzchnię terenu). Nad nią stosuje się kolejno izolacje opisane dla przypadków 1 i 2.